تهوع و استفراغ پس از جراحی

اصطلاح PONV به طور معمول برای توصیف حالت تهوع و یا استفراغ در بخش مراقبت های پس از بی‌هوشی (PACU) یا در بازه 24 ساعته پس از عمل جراحی به کار می‌رود. اهمیت این موضوع به این خاطر است که حالت تهوع، استفراغ بعد از جراحی و پروسجرهای بی‌هوشی می‌تواند بهبودی پس از عمل را تحت تأثیر قرار دهد. خوشبختانه، PONV معمولاً به راحتی درمان می‌شود، اما ممکن است در برخی از شرایط، بیمار نیاز به بستری در بیمارستان داشته و یا دیرتر از زمان معمول از بیمارستان ترخیص شود. علاوه بر این، استفراغ می‌تواند منجر به آسیب به زخم‌ها، آسیب دیدگی و پارگی مری، آسپیراسیون، کم آبی، افزایش فشار داخل جمجمه و پنوموتوراکس شود.

اصطلاحاتی از جمله تهوع و استفراغ پس از ترخیص (PDNV[3]) به علائمی گفته می‌شود که به خاطر اقدامات پس از ترخیص در بیمار رخ میدهد. استفراغ بعد از عمل (POV[4]) ، نسبت به PONV، معمولاً در کودکان، بیشتر مورد بررسی قرار می‌گیرد، زیرا ارزیابی تهوع در کودکان خردسال دشوارتر است.

پاتوفیزیولوژی
مکانیسم‌های مرکزی و محیطی متعددی در تهوع و استفراغ نقش دارد. پنج نوع گیرنده مرتبط با انتقال دهنده‌های عصبی اصلی که در تهوع و استفراغ نقش دارند شامل: گیرنده‌های موسکارینی M1، دوپامین D2، هیستامین H1، سروتونین (5HT)-3 ، و نوروکینین 1 (NK1) – ماده پی (Substance P). همه این گیرنده ها می‌توانند در جهت پیشگیری یا درمان PONV موثر باشند.

• مکانیسم‌های مرکزی: با توجه به ارتباط قشر مغز با مرکز تهوع و استفراغ، هرگونه ترس، درد، و اضطراب، پس از عمل می‌تواند با تحریک قشر مغز باعث تهوع و استفراغ شود.
• مکانیسم‌های محیطی: تحریک مستقیم معده از طریق آسیب‌های مکانیکی، خون یا سموم، می‌تواند منجر به آزاد شدن ماده P و سروتونین از سلول‌های انتروکرومافینی ‌شود و در نتیجه گیرنده‌های سروتونینی (5HT₃)،اعصاب واگ و اعصابsplanchnic  را فعال کند. انتهای این اعصاب در ساقه مغز در مجاورت ناحیه postrema وجود دارد که به آن ناحیه تحریک گیرنده شیمیایی (CTZ[5]) گفته می‌شود. جراحی روده و خون در دستگاه گوارش ناشی از جراحی‌های دهان یا گوش، بینی و گلو ممکن است از طریق این مسیر باعث تهوع و استفراغ شود، با این حال مکانیسم‌های تحریک تهوع و استفراغ ناشی از محرک‌های سروتونرژیک به طور کامل شناخته شده نیست.
• داروها و سموم:  مکانیسم مولکولی و نورونی دقیق داروها و سموم شامل داروهای بیهوشی و ترکیبات اپیوئیدی که می‌توانند باعث تهوع و استفراغ می‌شوند، به طور کامل شناخته شده نیست. اما گفته می‌شود می‌توانند با تحریک ناحیه postrema در قاعده بطن چهارم از طریق ازاد سازی دوپامین و سروتونین با مرکز تهوع ارتباط برقرار کند و باعث تهوع و استفراغ شوند.